Manga is een breed begrip dat in het Japans gebruikelijk is om te verwijzen naar Japanse beeldverhalen of -stripboeken, maar de term wordt inmiddels ook elders ter wereld gebruikt voor soortgelijke formaties. De eerste manga werd echter niet in Japan bedacht, maar er bestaan beeldverhalen van zeer veel verschillende culturen en landen overal ter wereld.
Manga kan worden beschouwd als een ondersoort van de komische strip (bandes dessinées), maar het is meer dan dat. Het gaat om complete verhaallijnen met eigen thema’s, stijl en mangacasino-1.nl structuur. De Japanners hebben hun manga totaal ontwikkeld zodat ze nu in alle hoeken van de wereld een aanbod maken.
Een beperkte definitie van manga kan zijn: “een Japanse beeldverhalen-roman”. Om dit echter meer concreet te krijgen, is het beter om naar de diverse soorten manga’s te kijken. Het gaat in feite over complete verhalen met eigen thema’s en stijlen, inclusief alle mogelijke vormen van strips of beeldverhaallijnen.
Omdat er zoveel variatie mogelijk is binnen de strip- of beeldverhalencultuur zijn mensen wel verschillende definities opgezet. Sommigen zien manga als een mengeling tussen striptekening en romans, terwijl anderen het juist beschouwen als een apart genre.
De Japanse geschiedenis van manga gaat terug tot 1814 toen de eerste beeldverhalen werden gepubliceerd in Engelse strips die werden overgenomen door Japanse artiesten. De Japanse striptekenaar Hokusai deed later zeker invloedrijk werk met zijn uiterst bekende prenten van kites, haiku’s en andere thema’s uit de Japans-Oud-Chineese periode.
Tijdens het einde van het keizerlijke tijdperk (1867-1912) werden manga-strips bedoeld als illustraties voor Japanse publicaties. In die tijd leek men op te roepen dat de striptekenaar een echte kunstenaar moest zijn, eerder dan met de moderne verhalende strip.
Het beeldverhaal (koten en komische) stijl ontwikkelde zich in Japan met behulp van diverse Japans-Frans invloeden. Later, tijdens de Meiji-reeks, werden beeldverhalen samengesteld in boeken of periodieken.
Onder het regeren van Hirohito (1912-1989) namen manga-boekjes een sterkere vorm aan met gekleurde beelden. Het was eigenlijk tijdens deze Japanse periode dat de moderne manier tot ontwikkeling kwam.
Later, in 1970 en opnieuw in 1993, ontstond er internationale bekendheid bij de westerlingen over manga boeken na een aantal import-uitgaven. Deze populariteit groeide tijdens het begin van dit millennium door de zogenaamde ‘internetseizoenen’.
Maar hoe verschilt Manga zich dan eigenlijk van andere beeldverhalen? Eerst dient men hierbij te letten dat de meeste moderne manga verhalen een combinatie zijn uit verschillende thema’s en stijlen. De Japanners hebben hun weergave volledig geïnternaliseerd in al die jaren.
De redenen hiervoor zitten hem meer in de westerse publicaties (Amerikaanse of Franse strips) waar het vooral gaat om kortere, zelfstandige verhalen. In tegenstelling tot manga-boekjes dat bestaan uit lange complete lanceren per boek.
Wat een andere beeldverhaal zou kunnen zijn?
Een ander voorbeeld van wat men Manga zou willen noemen in andere landen is de Engelse strip (bandes dessinées). Het verschil tussen beide formaties ligt voornamelijk hier in: Japanse strips of bandes dessinées staan volledige en lange verhalen die bijvoorbeeld elke vier weken kunnen verscheenen. Tegenover deze vorm staat het overweldigende aantal kortere, zelfstandige verhalen van de Franse (of Amerikaanse) striptekenaars.
Ter illustratie kan men zeggen dat als een Japanse strip boek in principe drie verhaallijnen zou bevatten, dit gelijk is aan vier losse nummers van bijvoorbeeld V. De stripverhalen zijn dan ook ongeveer vijf keer zo groot en bestaan uit honderden pagina’s per aantal delen.
Terwijl men de Franse of Engelse strips kan kopen als los verhaal, bepaalt elke aflevering van een Japans boek vaak wat er met het gehele verhaal staat te gebeuren. Dit in tegenstelling tot Westerse publicaties waarbij je meer onzeker bent over de toekomstige ontwikkelingen.
Uitboeking en distributie
Overigens zijn Japans boeken (manga’s) op een heel andere manier verdeeld dan bijvoorbeeld een V. Als eerste wordt elke verhaallijn verdeeld in drie à vier delen waarbij elk deel ongeveer 25% van het totaal aan lengte en beelden heeft.
Vanaf dit punt kan men elk boek of deel ook kopen, maar dat is vaak duur. Alles hangt af van wat er op die specifieke datum gepubliceerd werd. Bij elke nieuw verschenen publicatie worden alle bestaande delen dus verkoopprijs aangepast.
Het enige wat je kunt doen in dit geval, is wachten tot de volgende verschijning of gewoon een boek kopen en opnieuw starten bij deel twee. Er zijn overigens ook vroegere en latere versies van elk verhaal dat soms wel duurder kan zijn.
Door deze distributie strategie ontstaat er dan ook de mogelijkheid om per aflevering zogenaamde gratis extra’s (bonussen) mee te geven. Dit is uitermate handig omdat hierdoor elke lezer zelf een keuze maakt of hij geld wil besteden voor alle complete delen in één keer.
Hoe verhoudt het zich dan tot andere genres en publicaties?
Weinigen zijn bekend met de term anime, maar als je dit nog niet kent is dit vooral een Japans genrefilm. Deze films zijn ook vaak gebaseerd op boekverhalen (roman) waarbij deze zelf weer in te delen zijn onder de thema’s van shonen en shojo.
Shojo kan worden omschreven als romantische of liefschrale verhaallijnen gericht aan vrouwen, terwijl Shonen verhalen die meestal geweld bevat, gaan over avonturen voor een publiek bestaande uit mannen. De roman schrijver richt zich echter vooral op de lezer, waardoor deze twee soorten manga’s vaak ook zeer verschillend zijn.
Shonen is veruit het meest populair en verschilt van andere genres zoals Seinen. In tegenstelling tot Shonen verhaalt dit genre over volwassen thema’s.
Een ander bekende Japans genre, met name bij westerlingen, is de Yaoi genaamd te zijn die zaken omgekeerd aanduidt waarbij het gaat om homomannenseksueel gedrag. Echter wordt deze serie dan ook meer beschreven als een geïnteresseerde verhalenreeks en niet direct bedoeld voor een commercieel of artistiek doel.
Natuurlijk kan men overigens op internet zoveel soortgelijke thema’s vinden, maar ik heb hier geen tijd om dat allemaal te behandelen. Dit alles is dan ook wel erg ingewikkeld en vaak niet van toepassing voor Nederlanders, wat betreft de vrije publiek artiesten, dierenartsen of boekverzamelaars die zich vooral beperken tot hun specifieke vakgebied.
Overigens kan men het ook nog zo uitspreken dat in elke soort publicatie veel Japanse invloeden zijn te zien. Dit wordt dan ook wel erg vaak beschreven als een ‘gekunstelde Japans invloed’ op de beeldverhaal genrestil.
Manga en andere culturele verschijnselen
De vraag naar het soort beeldverhalen, of men deze in manga vorm ziet, staat voor wat betreft westerlingen overigens nog steeds open. Veel mensen zijn erg nieuwsgierig om hierover meer te weten, maar veel Nederlanders die al de eerste stap hebben gezet met een Japans boek (manga) keren meestal terug.
Het is nu dan ook aan anderen of misschien zelfs wel Japanners zoals deze auteur dit allemaal kan verklaren en omschrijven. Zodat je als lezer, zonder enige specifieke Japanse ervaring op z’n minst de nodige elementen van een volwaardig beeldverhaal (bandes dessinées) aanbiedt.
Manga-Boeken & het Engels Boek
Voor een Nederlander zal bijvoorbeeld meteen blijken dat dit type boeker vaak duurder is dan je verwacht. Het wordt namelijk meestal verkozen om elk geheel van vier deel (uitgeverij) los te kopen, terwijl het ook veel voorkomt dat elke aflevering duidelijk verschillend is.
Ook hebben Japans boeken in principe geen andere taal dan Japans, zodat je als Nederlandse lezer vaak moet overwegen om een vertaling of interpretatie te gebruiken. Alhoewel de meeste manga’s wel beschikbaar zijn in het Engels voor internationale lezers.
Overigens wordt er nog steeds niet opgenomen dat men veel van deze boeken verkoopt met uitsluitend Japans tekst (no description, N.D.). Het is dan ook verstandig om eerst te zeggen of je een Nederlandse vertaling kunt hebben. Want anders kunnen de meeste voorbeelden in het Engels niet worden gebruikt.
Ook Japanse boeken zelf zijn vaak opgedeeld in drie verschillende soorten thema’s, wat men kan omschrijven als: shonen (mannensport en avontuurlijk), shojo (romantisch) of seinen (avontuurlijk). Dit houdt echter voornamelijk in dat elke Japans boek een bepaalde stijl heeft, ongeacht de aflevering waar men zich in bevind.
Ook zullen bijna alle Japanse publicaties voorzien zijn van specifieke kleuren en beschrijvingen. In tegenstelling tot het Engels boek dat